Menu Close

Ρίχνοντας άγκυρα στην καταιγίδα

Κάποιες φορές βρισκόμαστε μέσα σε μία καταιγίδα από σκέψεις και συναισθήματα. Είμαι άχρηστος. Δε θα τα καταφέρω. Ο κόσμος είναι σκατά. Τα παιδιά μου με μισούν. Και νιώθουμε ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια ζαλάδα, ένα πλάκωμα, ή την ανάσα μας να βγαίνει ανεξέλεγκτη. Ίσως δεν καταλάβαμε καν πότε ξέσπασε η καταιγίδα, ούτε πόση ώρα είμαστε χαμένοι εκεί μέσα. Κι αυτό είναι φυσικό. Είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους μας.

Είμαστε μέσα σε μια βάρκα. Και παλεύουμε την καταιγίδα. Κλείνουμε τα πανιά, βάζουμε αδιάβροχα ρούχα, και σκίζουμε τα κύματα. Πηγαίνουμε κόντρα στον άνεμο, χανόμαστε στην καταιγίδα. Θα μου μιλήσει πάλι άσχημα. Αυτή η ζωή είναι ανυπόφορη. Δε μπορώ, θα τρελαθώ. Και νιώθουμε μια πίεση στο στήθος, μια ακατανόητη υπερδιέγερση, ένα μεγάλο φόβο.

Κάποιες λίγες φορές, ίσως να βγούμε νικητές. Ίσως να κάνουμε την καταιγίδα να κοπάσει. Αλλά συνήθως, σπαταλάμε όλη μας την ενέργεια κι η καταιγίδα μας νικά. Το χειρότερο: η ζωή μας περνά κι εμείς μένουμε να παλεύουμε στη θάλασσα.

Όταν ξεσπάει η καταιγίδα, είμαστε μέσα σε μια βάρκα. Μία βάρκα που πλησιάζει το λιμάνι. Κι εμείς, έχουμε δύο επιλογές. Να παλέψουμε με την καταιγίδα ή να τρέξουμε στο λιμάνι και να ρίξουμε άγκυρα. Το νου σας: όταν ρίξουμε άγκυρα, η καταιγίδα θα είναι ακόμη εκεί. Μπορούμε, όμως, να βρούμε μια στιγμή ηρεμίας, να πατήσουμε πάλι τα πόδια μας στη γη, και να μπούμε ξανά μέσα στη ζωή μας.

όσο ρίχνουμε άγκυρα, στρέφουμε την προσοχή μας εναλλάξ και στα τρία αυτά πεδία: στον κόσμο γύρω μας, στον κόσμο μέσα μας, και στο ίδιο μας το σώμα

Πως να ρίξουμε άγκυρα

Για να ρίξουμε άγκυρα, χρειάζεται να κάνουμε τρία πράγματα. Το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε και να ονομάσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Α, να τη η σκέψη πως δεν αξίζω τίποτα. Να και το σφίξιμο στο στομάχι. ΟΚ, μόλις μου ήρθε και η σκέψη πως όλα θα πάνε σκατά. Νιώθω μεγάλη θλίψη. Σημειώστε πως δεν αξιολογούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας ως παράλογες, στρεβλές, λανθασμένες, κλπ. Σκοπός είναι απλά να τα παρατηρήσουμε και να τα ονομάσουμε.

Το δεύτερο βήμα, είναι να μπούμε ξανά μέσα στο σώμα μας. Προσέχουμε τη στάση που καθόμαστε. Ίσως παρατηρήσουμε πως καμπουριάζουμε ή πως κουνάμε νευρικά το πόδι μας. Διορθώνουμε τη στάση του κορμού μας, πατάμε γερά τα πόδια μας στη γη. Κάνουμε stretching, κουνάμε τα δάχτυλα των χεριών και το κεφάλι μας. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι κίνηση μας βολεύει. Στόχος εδώ είναι να μπούμε και πάλι μέσα στο σώμα μας και να αποκτήσουμε εκ νέου έλεγχο πάνω του.

ακόμα κι αν η καταιγίδα συνεχίζει να μαίνεται, μπορούμε ακόμα να ρίξουμε άγκυρα μες στο λιμάνι

Το τρίτο βήμα είναι να αποκτήσουμε και πάλι επαφή με τον κόσμο γύρω μας. Όσο βρισκόμαστε χαμένοι να παλεύουμε με την καταιγίδα από σκέψεις και συναισθήματα, χάνουμε επαφή με τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μας. Για να γυρίσουμε και πάλι πίσω, μπορούμε να παρατηρήσουμε και να ονομάσουμε 5-6 πράγματα ή άτομα που υπάρχουν γύρω μας. Α, να το ποτήρι του καφέ. Να και το κινητό μου. Κι αυτός ο τύπος που περνάει τρέχοντας… ΟΚ, βλέπω τις καρέκλες και τον καναπέ και τα μαξιλάρια.

Παίρνουμε πάλι τον έλεγχο

Όσο ρίχνουμε άγκυρα, στρέφουμε την προσοχή μας εναλλάξ και στα τρία αυτά πεδία: στον κόσμο γύρω μας, στον κόσμο μέσα μας, και στο ίδιο μας το σώμα. Αποκτάμε πάλι επαφή με τον κόσμο γύρω μας, αγκαλιάζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, και παίρνουμε ξανά τον έλεγχο στο σώμα μας.

Για μια ακόμη φορά, σημειώστε πως ίσως δεν κάναμε την καταιγίδα να σταματήσει. Σκέψεις και συναισθήματα έρχονται και φεύγουν, και συχνά έχουμε πολύ λίγο έλεγχο πάνω τους. Ωστόσο, ακόμα κι αν η καταιγίδα συνεχίζει να μαίνεται, μπορούμε ακόμα να ρίξουμε άγκυρα μες στο λιμάνι. Από εκεί, παρατηρούμε την καταιγίδα από μια ασφαλή απόσταση, ενώ ξαναβρίσκουμε επαφή με το γύρω μας κόσμο και παίρνουμε πάλι τον έλεγχο στο σώμα μας. Παίρνουμε πάλι τον έλεγχο στη ζωή μας.

 

Το κείμενο περιγράφει την τεχνική “Dropping Anchor” (από το Russ Harris, ACT made simple)

Διαβάστε Ακόμη:

Σχολιάστε